Dzięki charakterystycznemu, intensywnie czerwonemu upierzeniu na spodzie ciała, gila łatwo rozpoznać w¶ród innych ptaków odwiedzaj±cych nasze parki i ogrody. Ogrodnicy i sadownicy uważaj± gile za szkodniki, gdyż zjadaj± one p±ki drzew i krzewów owocowych. Gil najchętniej wybiera g±szcze krzewów i niewysokich drzew w lasach iglastych i li¶ciastych o bogatym podszyciu. Zamieszkuje również młodniki i uprawy ¶wierków. Ponieważ obszary te ulegaj± ci±głym redukcjom, coraz czę¶ciej ptaka tego można spotkać w ogrodach i parkach miejskich, w których rosn± rozmaite drzewa i krzewy iglaste. Miejsca te przypominaj± naturalne ¶rodowisko tego ptaka. Gil gniazduje w Europie poza krajami ¶ródziemnomorskimi i w Azji, gdzie zasięg jego występowania obejmuje nawet Kamczatkę i Japonię. Gatunek z północnych terenów migruje na zimę w cieplejsze regiony. Liczebno¶ć gili wydaje się stabilna, choć wyr±b lasów ogranicza ich naturalne ¶rodowisko. Pomimo tego, że na niektórych obszarach ptaki te objęte s± ochron±, ludzie strzelaj± do nich lub łapi± je w pułapki.